Prečka na Mundijalu i gol u finalu LŠ kao pečat karijere

0
28

Sedamdesetih i osamdesetih godina prošlog vijeka, u gradu kraj Ribnice i Morače, koji je još uvijek sa ponosom nosio naziv Titograd, i dok su još uvijek ”punom parom” radile hale ”Aluminijskog” i “Radoja Dakića”, u kvartovima i na poljanama stasavali su fudbalski talenti, koji će ostaviti dubok trag u domaćem i svjetskom fudbalu. Jedan od njih je i Predrag Peđa Mijatović, igrač koji je lako prirastao za srca armije navijača.

Iako su se Kom i Mladost sporili gdje je Mijatović napravio prve fudbalske korake, Peđa je krenuo da ganja loptu sa Zlatice, da bi potom preko Cvijetinog brijega brzo stigao do Budućnosti, gdje je došao 1987. godine. Na jesen te iste godine bio je sa još četiri Crnogorca, član Jozićevih ”Zlatnih Čileanaca” koji su iznenadili tadašnju fudbalsku javnost i u podnožju Anda osvojili titulu prvaka svijeta za igrače do 21 godine. Tada su talentovani mladići, a buduće klase svjetskog fudbala na putu do trona preslišali vršnjake iz Brazila i Zapadne, kao i Istočne Njemačke.

Već se naziralo da će mu najveći fudbalski klub u Crnoj Gori biti samo usputna stanica i da mu ne gine ”velika četvorka”. Prvi su interesovanje pokazali splitski bili, koji su u socijalističkoj Jugoslaviji imali veliki broj navijača i u Crnoj Gori. Akontacija od tadašnjih 50.000 njemačkih maraka je bila isplaćena i sve je bilo spremno da se nova nada jugoslovenskog fudbala ”usidri” u dalmatinsku luku, koja bi mu bila odskočna daska u karijeri.

Fudbalski vunderking, mogao je da pakuje kofere i gel za kosu, jer mu je na stolu već bila karta u jednom smjeru. Te 1989. godine živjelo se lijepo. Grupa Riva osvojila je prvo mjesto na Evroviziji, a srušen je i Berlinski zid. Ipak, na prostoru od Vardara do Triglava je već počelo da ”miriše” na rat, pa je Peđa Mijatović promijenio pravac u posljednjem trenutku i riješio da još jednim primjerom dokaže svoju nacionalnu pripadnost i krenuo put Beograda da gradi profesionalnu karijeru. Crvena zvezda je tada imala najbolju upravu u svojoj istoriji. Tandem Džajić i Cvetković su okupili sve kvalitetne igrače sa balkanskog područja gdje je vladao komunizam, pa je na ”Marakanu” završio i Dejan Savićević.

Ipak, drugi klub sa Topčiderskog brda nije sjedio skrštenih ruku, pa je titogradskog bisera doveo u svoje redove. Polako se pripremao raspad velike Jugoslavije, a Zvezda je postal prvak Evrope i tako stekla veliku popularnost među masom. Upravo je u tom periodu Mijatović predvodio ekipu Partizana, kada su se navijači ”crno-bijelih” u svakom naselju ili kvartu mogli prebrojati na prstima jedne ruke.

Koliko je značio navijačima Partizana Mijatović, najbolje se odslikavalo u vječitim derbijima. Kada je tim Ljupka Petrovića dominirao evropskom i domaćom fudbalskom scenom, najveće glavobolje mu je u međusobnom duelu crveno i crno bijelih zadavala upravo Partizanova osmic, koja je komšijski tim u 92. derbiju, odigranom 10. aprila 1993. “častio” golom, koji je riješio meč, što je ujedno bio njegov posljednji susret protiv Crvene zvezde.

Partizan je Peđi isto bio usputna stanica, pa je 1993. godine preselio u Valensiju. Simpatije navijača je prikupio odmah, a u dresu ”Slijepih miševa” odigrao je 104 utakmice i postigao 56 golova. Njegov tim je u sezoni 1995/96. završio na drugoj poziciji, a Mijatović je tome doprinio sa 28 postignutih golova, pa je na kraju godine dobio titulu za najboljeg fudbalera u Španiji.

Kao što mu je u Budućnosti bilo suđeno da završi u Partizanu, Zvezdi ili Hajduku, tako su ga u Španiji čekali Real ili Barselona. Po treći put je bio u situaciji tokom karijere da kaže zbogom navijačima čiju je naklonost kupio za sva vremena, jer je klub sa Santjago Bernabeua bacio oko na našeg asa i ugrabio ga od svojih sunarodnika, što je kasnije izazvalo jaz između Real Madrida i Valensije, a u Kraljevskom klubu je dotakao svoj zenit.

Kao što su ga voljeli navijači svih klubova u kojima je igrao, tako je bio omiljen i među navijačima reprezentacije. Za SFRJ je debitovao iste godine kada je obukao crno-bijeli dres, odnosno 23. avgusta 1989. godine. Sankcije koje su uslijedile 1992. godine, uskratile su Peđi i drugovima da u najboljim godinama zablistaju na Evropskom prvenstvu u Švedskoj 1992. i ako su se kvalifikovali bili za to takmičenje, kao i na Svjetskom prvenstvu u Sjedinjenim Američkim Državama dvije godine kasnije.

Romario, Bađo, Stoičkov, Hadži i ostali fudbalski asovi sigurno bi na Mundijalu imali veliku konkurenciju u Peđi Mijatoviću da nije bilo veta na nastupe reprezentacije okrnjene Jugoslavije. Ipak, 1996. godine naša reprezentacija se uključuje u kvalifikacije za Svjetsko prvenstvo u Francuskoj 1998. Predrag Mijatović u Santračevom timu dobija dres sa brojem osam, kao kod Ivice Osima, jer nije igrao klasičnog centarfora, a uvijek je bio opasnost za protivnički gol, naročito u najbitnijim mečevima.

Napaćenom narodu, koji je tek bio izašao iz teških sankcija i koji se vraćao “među žive” uz pomoć Avramovog dinara, potrebna je bila radost sa fudbalskih terena. Taj teret je pao na fudbalsku reprezentaciju koja se našla u kvalifikacionoj grupi za Svjetsko prvenstvo sa prejakom Španijom, viceprvakom Evrope Češkom, solidnom Slovačkom, te Maltom i Farskim Ostrvima.

Upravo je junak naše priče rešavao najteže mečeve u grupi, postižući golove protiv Španije i Češke, a ni ostalim selekcijama nije ostajao dužan. Ipak, zablistao je kada je opet bilo najpotrebnije. U završnom činu kvalifikacija, ”plavi” su pospremili nasljednike ”Lake konjice” sa ukupnih 12:1 u dva meča, a Mijatović je postigao sedam golova za 180 minuta. Narodu je donio veliko slavlje, a reprezentacija je bila spremna za Mundijal u Francuskoj.

U međuvremenu je u Realu driblinzima, golovima i harizmom koju je ispoljavao na terenu ostavio neizbrisiv trag, a 1997. godine u izboru ”Frans fudbala” biva proglašen za drugog igrača u Evropi, iza Ronalda, koji je bio predvodnik katalonskog kluba.

Svijet je bio pod nogama fudbalskog maga, kada je došla 1998. godina, koja je obilježila karijeru Predraga Peđe Mijatovića.

20. maja na Amsterdam areni u finalu Lige Šampiona protiv Juventusa, Mijatović je postigao odlučujući gol u 66. minutu i tako Realu donio titulu prvaka Evrope nakon 32 godine, pošto su Madriđani prethodnu osvojili 1966. upravo protiv njegovog Partizana. Sezona iz snova je završena na najljepši mogući način, a Peđu je čekao Mundijal u Francuskoj.

https://www.youtube.com/watch?v=6aqhWJ5GblE

SR Jugoslavija je prošla grupu u kojoj je igrala sa Iranom, Njemačkom i SAD-om sa dvije pobjede i jednim remijem. U osmini finala nas je čekala Holandija predvođena Bergkampom, Davidsom, Van der Sarom i ostalim fudbalskim vedetama. Poveli su Holanđani upravo preko Bergkampa,da bi Komljenović poravnao rezultat početkom drugog poluvremena. Nakon toga Jugoslavija dobija penal, a odgovornost po inerciji pada na najboljeg igrača Santračeve čete. Lopta pogađa prečku a naša reprezentacija nakon gola Davidsa u nadoknadi vremena ispada iz takmičenja. I ako je uslijedilo nekoliko noći nespavanja za navijače reprezentacije, svi smo mu oprostili ”prečku” za koju je sam Peđa rekao da mu je najtužniji momenat karijere. Nakon Reala, Mijatović 2001. godine prelazi u Fiorentinu, da bi se potom vratio u Španiju, gdje je u Levanteu završio igračku karijeru, a Balkansko i Pirinejsko poluostrvo, kao i Evropa, ali i cijeli svijet još dugo će pamtiti fudbalskog maga.