Neobične discipline Olimpijskih igara

0
46
Olimpijske igre

Na Olimpijskim igrama veliki je proj disciplina kako u ekipnim tako i u pojedinačnim sportovima. Fudbal, košarka, odbojka, rukomet, atletika, boks, plivanje, samo su neki od mnogih sportova u kojima se olimpijci nadmeću za medalju. Iste te medalje dobijali su takmičari i za mnoge druge discipline koje bi iz ugla današnjeg vremena bile veoma neobične.

Na prvim modernism Olimpijskim igrama održanim u Atini 1896. godine bila je jedna možemo slobodno reći ”suluda” disciplina, koja je podrazumijevala vožnju bicikla čitavih dvanaest sati. U glavnom gradu Grčke te godine, sedmorica biciklista je poranilo oko pet sati ujutru i krenulo u poludnevnu trku. Četvorica su brzo odustala, a od trojice najupornijih jedan je morao da bude i najbrži, a on je Adolf Šmal koji je u pet sati poslije podne stigao do 288 kilometra.

Četiri godine kasnije, u Parizu je bila jedna još suludnija disciplina, u kojoj su se takmičili strijelci, zbog kojih je moralo da nastrada 300 golubova. Jer sui m žive ptice bile meta. Nemamo podataka ko se ”proslavio” i uzeo medalju, ali su organizatori uvidjevši kakvu su glupost napravili, ukinuli discipline pucanja u ptice.

Ako ste pomislili da je bizarnim disciplinama kraj, varate se. Pariz je imao još jedno, možemo u najmanju ruku reći smiješno takmičenje, a to je plivanje sa preponama. Takmičari su morali, dok su plivali Senom, da se popenju na čamac,pa da skaču sa jednog čamca na drugi i na kraju da malo rone. Baš neka”lagana” disciplina u kojoj se neko dobro oznojio da bi došao do odličja.

Na tim Olimpijskim igrama započelo je nadmetanje u navlačenju konomca u kojem su se takmičili i stari Grci , a pomenuta disciplina se i dan danas nađe na repertoaru raznih seoskih okupljanja. Olimpijske medalje su kući nosily najbolji u ovoj vještini sve do 1920. godine.

Bilo je mjesta na Olimpijskim igrama i za “revolveraše”, koji su  se takmičili u dvoboju pištoljima, ali srećom nije se radilo o pravim dvobojima, već su morale da nastradaju lutke obučene u frakove, na kojima je bila meta, ali samo na dvije olimpijade prije Prvog svjetskog rata.

Mačevanje štapovima bilo je zastupljeno u Parizu 1924. godine, a svoje korijene vuče upravo u Francuskoj gdje se početkom XIX vijeka razvila kao vid samoodbrane za gospodu.

Vjerovali ili ne, mahanje toljagama je u Los Anđelesu 1932. godine bila zvanična disciplina Olimpijskih igara, a u pitanju je ”mačo varijanta, ritmička gimnastika, koja je bila nalik žongliranju.

Sve u svemu danas nema baš tako neobičnih disciplina, ali nečiji potomci još uvijek možda čuvaju medalje stečene iz nekih od nabrojanih disciplina.