Kralj među stativama

0
37
Foto: Foto: Pedja Milosavljevic/Starsportphoto

Rijetko je ko kraljevski nosio svoje prezime kao što je to činio legendarni fudbalski golman Ivica Kralj, rođeni Kotoranin i jedan od najboljih čuvara mreže u ovom regionu sa kraja 20. i početka 21. vijeka.

Svakako, karijeru mu je obilježio boravak u beogradskom Partizanu gdje je osvojio dosta trofeja i odigrao neke od najboljih mečeva na svom dobro utabanom golmanskom drumu. U Partizan je stigao još u vrijeme velike Jugoslavije, tačnije 1989. godine, kada su crno-bijeli među stativama imali dva asa, Omerovića i Pandurovića.

Nije to pokolebalo tada 16-godišnjeg Kralja da uči i upija, da pred svojim očima gleda bezbroj asova u tada veoma jakoj jugoslovenskoj ligi. Tog septembra 1989. godine bio je akter čuvenog okršaja između Partizana i Seltika kada su crno-bijeli poraženi na Seltik parku 5:4, ali prošli dalje u Kupu kupova jer su u prvom meču slavili 2:1.

U vatru ga je početkom devedesetih ubacio Ljubiša Tumbaković i to izrevoltiran lošom intervencijom Nikole Damjanca u Novom Sadu protiv Vojvodine. Mladi Kotoranin tu šansu je zgrabio sa obje ruke, baš kao što je to mnogo puta radio dok je hvatao loptu.

Foto: MN Press

Sa Kraljem na golu počela je dominacija Partizana u SR Jugoslaviji. Titule su se ređale u Humskoj, a crnogorski čuvar mreže već je izrastao u nezamjenjiv šraf beogradskog tima. Odlične partije zapale su za oko mnogima, veliki evropski klubovi su počeli da dolaze u Humsku i gledaju njegove partije, a presdtanak sankcija i otvaranje tržišta za jugoslovenske fudbalere doprinijele su i odlasku Kralja iz Partizana.

Te 1998. godine Kralj je zadužio opremu još jednog velikana – Porta. A, počelo je sjajno u portugalskom klubu. Odbranio je penal protiv Brage i svom klubu donio trofej Superkupa. Ipak, u slučaju Ivice Kralja, dan se nije poznao po jutru. Uslijedila je povreda jagodične kosti, nesmotrena greška protiv Olimpijakosa u Atini i morao je da napusti klub. Ali, već sledeće godine, 1999, zadužio je opremu holandskog giganta PSV-a iz Ajndhovena.

Foto: Alchetron

Putevi čuvara mreže nekada znaju da budu čudni. PSV ga je pozajmio Radničkom iz Kragujevca i to negdje pred sam početak NATO bombardovanja. Nakon isteka pozajmice opet se vratio u holandski tim, ali ga je povrteda dugo odvojil aod terena, nije pronašao prepoznatljivu formu i boravak u PSV-u mu nije ostao u najljepšem sjećanju.

Već 2001. godine vratio se u matični Partizan, a od 2003. potpisao i ugovor u klubu u kome je pokazao kakav kvalitet posjeduje. Da je bio stvoren za crno-bijele pokazao je i njegov drugi mandat u beogradskom klubu. Ta 2003. godina posebno je ostala upamćena za Kralja. Prvi put je neki tim iz SR Jugoslavije obezbijedio učešće u grupnoj fazi Lige šampiona. Učinio je to Partizan krajem avgusta 2003. godine predvođen legendarnim Lotarom Mateusom na klupi.

Tada su Beograđani eliminisali engleski Njukasl i to nakon čuvenih penala na Sent Džejms Parku. Tada je Kralj odbranio penale Alanu Šireru, Kironu Dajeru, Džonatanu Vudgejtu zaredom, a potom Aronu Hjuzu i odveo svoj tim u fudbalski raj.

Sreća mu je ubrzo okrenula leđa jer je doživio novu povredu i propustio kompletnu grupnu fazu Lige šampiona protiv Real Madrida, Marseja i Porta, a umjesto njega na gol Partizana stao je Đorđe Pantić i dostojno ga odmijenio. Crno-bijeli se nijesu obrukali, grupnu fazu nijesu prošli, ali niko u Beogradu nije uspio da slavi, čak ni “Galaktikosi”.

Već sledeće sezone Kralj je kumovao novom uspjehu Partizana u Evropi. Crno-bijeli su dogurali do osmine finala Kupa UEFA, a posebno se pamti okršaj sa Dnjeprom u šesnaestini finala kada je ukrajinski tim eliminisan golom Miroslava Radovića u samom finišu. Kasnije, u osmini finala, prejak za Partizan bio je moskovski CSKA koji je te sezone i osvojio Kup UEFA.

U svom drugom mandatu u Partizanu Kralj je osvojio tri šampionska pehara i bezbroj puta bio glavna figura na terenu. Zbog toga je ovaj 197 centimetara visoki Kotoranin, bio jedan od omiljenih igrača probirljive beogradske publike koja ga je često nagrađivala aplauzima, a južna tribina mu klicala ime nakon svakog meča.

Nakon Partizana kratko je boravio u ruskom Rostovu, a bogatu karijeru okončao je u Spartaku iz Trnave 2009. godine.

Ono što je jako bitno istaći, jeste da je Kralj veoma uspješno branio i za reprezentaciju Jugoslavije. Za “Plave” je branio na 41 meču, a učestvovao na Svjetskom prvenstvu 1998. i Evropskom dvije godine kasnije, gdje je bio nezamjenjiv.

Nakon završetka igračke, Kralje je postao funkcioner, bio predsjednik FK Mačva iz Šabca, a zimus se vratio u svoj Partizan gdje je zadužen za sportska pitanja.

POŠALJI KOMENTAR

Molimo unesite komentar!
Ovdje unesite svoje ime