It's coming home!

0
62
Foto: givemesport.com

Evropsko fudbalsko prvenstvo se seli u kolijevku fudbala. Nakon šetnje u jedanaest gradova Evrope epicentar fudbalskog zemljotresa biće u Londonu, na Vembliju. Najbolji su ostali, a to su Italija, Španija, Danska i Engleska.

Po mnogo čemu neobičan šampionat Starog kontinenta, bez sumnje nam je donio užitak, a sada nam budi žal jer su ostale svega tri utakmice da se odigraju. Ipak, šta je tu je. Ostaje da uživamo u dva polufinalna i finalnom duelu, koji će biti odigran za tačno sedam dana.

Preživjela je Španija. Fudbalska velesila koja je do ovoga vijeka uspjela da osvoji samo jednu titulu prvaka Evrope, a onda i poveže dva trofeja (2008. i 2012) i spoji ih sa Zlatnom boginjom 2010. u Južnoj Africi. Tih godina je bila apsolutni vladar, ali je to vrijeme iza “Crvene furije”. Međutim, tim Luisa Enrikea, čini se, najtiše od svih uspio je da se nađe među četiri najbolja tima i da i dalje sanja san. Spektakularni meč protiv Hrvatske, ali i borbenost i malo sreće protiv upornih Švajcaraca jasno stavljaju do znanja da su Španci prvi među jednakima koji će juriti trofej na Ostrvu i da se zahuktalim Italijanima ne može dati prednost u prvom polufinalu, koje je na programu 6. jula. Od Španaca se valja svemu nadati…

Italija ipak u ovaj duel ulazi na krilima pobjede nad reprezentacijom koja je prva na rang listi FIFA-e i selekciji koja je poslije Francuske imala sigurno najjači igrački kadar. Ipak, Manćinijeva taktika je i u ovom meču bila dobitna. “Azuri” odavno nisu bili ovako dominantni, lepršavi i efikasni i definitivno podsjećaju na izdanja iz 2006. kada su osvojili Mundijal ili čak na ono iz 1982. u Španiji kada su ostvarili isti uspjeh. Ipak, tada je Paolo Rosi bio kormilar, a ovoga puta vlada timski duh i to je najveći adut Italijana. Definitivno ovoga ljeta “čizmu” trese fudbalska groznca i sigurno je uživanje biti sada stanovnik Apeninskog poluostrva…

Andersen je pisao najljepše bajke, a njegovi zemljaci pišu sjajnu fudbalsku bajku. Peter Šmajhel je sa saigračima zauvijek ušao u istoriju ovog malog poluostrva na sjeveru kontinenta, ali izgleda da gen čini svoje, pa istu namjeru ima i njegov sin. Ipak, posao je Kasperu mnogo teži, a i ako ima takvo ime, on nije dobri duh pa da tako lako ostvari želje svojih zemljaka. Ali, za sada mu polazi za rukom. Nakon drame sa Eriksenom na startu šampionata i poslije poraza od Finske i Belgije, Danci su se trgli i “pregazili” Rusiju i Vels, a onda i protiv Češke pokazali da posjeduju i klasu i potencijal. Danska bajka još traje…

Oni koji definitivno najviše uživaju i najviše se raduju, ali i koji najviše očekuju su Englezi. Sa osam datih i bez primljenog gola, njihova selekcija je protutnjela dosadašnjim dijelom Eura i sada se “Albion” vraća kući da završi posao. Sve osim pehara biće malo, a Engleska do sada nikad nije igrala finale, a dva puta je zaustavljana u polufinalu. Daleke 1968. od Jugoslavije i 1996. od Njemačke, baš na Vembliju. Sautgejt ima trenutno najteži posao na svijetu, ali ga za sada radi najbolje. Vukao je hrabre poteze, nadomjestio stvari koje su decenijama nedostajale Engleskoj i sada mu ostaje da ostvari ono što mu nije pošlo za rukom kao igraču prije 25 godina. I on se vraća kući, po pehar ili ne, vidjećemo…

Ipak i te kako prija što su se navijači vratili tribinama, a i reprezentativni fudbal se vratio i to na najbolji mogući način. Ostaje nam da uživamo u završnici Evropskog prvenstva. It's coming home!